tek küçük poşetle çıktığın marketin kapısında fişin altındaki rakama göz ucuyla bakıp "yanlış kalem mi geçtiler acaba" diye 3 kere kalemleri tek tek kontrol etmek.
Mesken Seçkisi
Yazarlar tarafından en çok şükelalanan (favlanan) entrylerin vitrini.
sahneye çıktığında sesiyle tüm salonu dolduran nadir oldschool isimlerdendi. mekanı cennet olsun.
salonda sadece bir minder, bir laptop ve yerlerde uzatma kabloları varken bile insana dünyaların sahibiymiş gibi hissettiren özgürlük alanı. ilk gece makarna bile ziyafet gibidir.
elinde zincir market poşetiyle dükkanın önünden geçerken bakkal abinin vitrin arkasından attığı o kırgın bakış yüzünden poşeti bacağın arkasına saklamak.
yatmaya niyetlenirken mutfağa su içmeye girip kendisini çaydanlığın altını yakarken bulmak. o saatte içilen ikinci bardağın yanında sözlük okumak ayrı keyifli.
yarın sabah spora başlıyorum, ingilizce çalışacağım, bir de beat yapacağım deyip 02:40ta uyuyarak ertesi gün öğlene kadar hiçbirini yapmama klasiği.
yan koltuktaki teyzenin dik dik bakmasıyla bluetoothun aslında bağlanmadığını veya sesin yüzde 90da sızdığını fark ettiğin o utanç saniyeleri.
tam güzel bir melodi yakalamışken "trial mode" projeyi kaydetmeyince yaşanan o sessiz yıkım.
albümün plağını bulabilmek için yıllarca ikinci el sitelerinde nöbet tutmuş neslin başucu eseri. sadece müzik değil, bir dönem psikolojisinin sesi.
her gün aynı 3 cümle etrafında dönen yüksek gerilimli 18 saniye: "merhaba, iyi akşamlar — hava da iyice soğudu — aynen valla, hayırlı akşamlar."
"uçlarından azıcık al abi" cümlesinin berber sözlüğündeki karşılığı doğrudan 3 aylık saçı sıfırlamaktır.
dışarı çıkmadan 2 dakika önce fark edildiğinde bütün günün modunu düşüren küçük felaket. özellikle sağ ve sol kanala farklı enstrüman ayrılmış şarkılarda yarım albüm dinlemiş gibi oluyorsun.
küçük bir kulüpte 200 kişiyle ter içinde hep bir ağızdan verse söylemenin tadını hiçbir 20 bin kişilik festival sahnesi vermiyor.
ceza - neyim var ki beatini atlayan çok oluyor ama o sade davul ve piyano döngüsü olmasa o ikonik nakarat bu kadar oturmazdı.
türkçe rapte kimsenin kopyası olmadan bu kadar özgün kalabilmiş çok az isimden biriydi. unutulmayacak.
"kargonuz dağıtıma çıktı" mesajı geldikten sonra sokaktan geçen her beyaz minibüsü heyecanla izlemek; zili çalmadan "evde yoktunuz" mesajı gelmesin diye tetikte yaşamak.
döviz kuru yüzünden ikinci el mpc 1000 fiyatlarına bakıp fl studioda piano roll ile bakışmaya devam ettiğimiz gerçeklik.
aç olmadığını bile bile kapağı açıp ışığın altında 15 saniye soğuk hava soluyup geri kapatma ritüeli. 5 dakika sonra tekrar kontrol edilir, sanki yeni yemek spawn olacak.
spotifya gelmediği yıllar boyunca youtube üzerinden düşük kalitede mp3ünü dinlemiş neslin kutsal albümü.
ilk gözlemlere göre gündüz iş arasında okuyup fav atanlar çoğunlukta, ama en uzun albüm incelemeleriyle serbest başlık itirafları gece 23:00 sonrası akıyor.
hele tam sert bir diss ya da küfürlü nakarat girerken bluetooth koparsa doğrudan sonraki durakta inme sebebi.
albüm sırasını bozmamak için dosya adlarının başına 01_ 02_ yazıp klasör düzenleyenlerin gözleri yaşlı.
son dönemde çoğu tekli 1 dakika 50 saniyeye düştü. eskisi gibi 4 dakikalık üç verse parça görünce gözlerim doluyor.
iki peynir bir kahve bir de atıştırmalık alayım derken bir bakıyorsun yarım aylık müzik festivali bileti parası çıkmış.
bir şarkıyı telefon ekranından kaydırarak atlamak yerine, kalkıp kapağı eline almak, iğneyi koymak ve bir yüz bitene kadar dinlemek zorunda kalmak... müziğe tekrar hak ettiği saygıyı iade eden hobi.