tek küçük poşetle çıktığın marketin kapısında fişin altındaki rakama göz ucuyla bakıp "yanlış kalem mi geçtiler acaba" diye 3 kere kalemleri tek tek kontrol etmek.
Mesken Seçkisi
Yazarlar tarafından en çok şükelalanan (favlanan) entrylerin vitrini.
sahneye çıktığında sesiyle tüm salonu dolduran nadir oldschool isimlerdendi. mekanı cennet olsun.
telefondan fotoğraf gösterirsin, kafa sallar, sonra yine kendi bildiği standart yanları 2 numara üstleri makasla alıp "sıhhatler olsun" der. o aynadaki sessiz kabulleniş eşsizdir.
salonda sadece bir minder, bir laptop ve yerlerde uzatma kabloları varken bile insana dünyaların sahibiymiş gibi hissettiren özgürlük alanı. ilk gece makarna bile ziyafet gibidir.
elinde zincir market poşetiyle dükkanın önünden geçerken bakkal abinin vitrin arkasından attığı o kırgın bakış yüzünden poşeti bacağın arkasına saklamak.
yatmaya niyetlenirken mutfağa su içmeye girip kendisini çaydanlığın altını yakarken bulmak. o saatte içilen ikinci bardağın yanında sözlük okumak ayrı keyifli.
iki karakterin birbirine 4 dakika boyunca arka fonda keman eşliğinde bakıştığı, arada bir reklam kuşaklarıyla gece yarısını deviren ekran işkencesi. 45 dakikaya sığacak senaryoyu sakız gibi uzatıyorlar.
yarın sabah spora başlıyorum, ingilizce çalışacağım, bir de beat yapacağım deyip 02:40ta uyuyarak ertesi gün öğlene kadar hiçbirini yapmama klasiği.
creative muvo ya da philips gogear içine 128 mb hafızaya sığdırılan 30 tane mp3le tüm ayı geçirdiğimiz masum çağ. tek kalem pille 20 saat çalan efsane cihazlardı.
3 saatlik python videosunun ilk 25 dakikasında heyecanla print("merhaba dünya") yazıp, ertesi hafta döngülerde sıkılıp sekmeyi 6 aylığına kapatmak.
saat 19:00 civarı havanın kararmasıyla birlikte pazartesi sabahı alarmının gölgesinin üstüne çökmesi. haftalık tatilin en hızlı tükenen son 3 saati.
yan koltuktaki teyzenin dik dik bakmasıyla bluetoothun aslında bağlanmadığını veya sesin yüzde 90da sızdığını fark ettiğin o utanç saniyeleri.
albümün plağını bulabilmek için yıllarca ikinci el sitelerinde nöbet tutmuş neslin başucu eseri. sadece müzik değil, bir dönem psikolojisinin sesi.
tam güzel bir melodi yakalamışken "trial mode" projeyi kaydetmeyince yaşanan o sessiz yıkım.
her gün aynı 3 cümle etrafında dönen yüksek gerilimli 18 saniye: "merhaba, iyi akşamlar — hava da iyice soğudu — aynen valla, hayırlı akşamlar."
kulaklıkta düşük tempolu bir albüm, camdan geçen turuncu sokak lambaları ve yarım saatliğine bütün dünyanın sesini kısmak. insanın kendiyle en dürüst konuştuğu yerdir.
"uçlarından azıcık al abi" cümlesinin berber sözlüğündeki karşılığı doğrudan 3 aylık saçı sıfırlamaktır.
dışarı çıkmadan 2 dakika önce fark edildiğinde bütün günün modunu düşüren küçük felaket. özellikle sağ ve sol kanala farklı enstrüman ayrılmış şarkılarda yarım albüm dinlemiş gibi oluyorsun.
"kargonuz dağıtıma çıktı" mesajı geldikten sonra sokaktan geçen her beyaz minibüsü heyecanla izlemek; zili çalmadan "evde yoktunuz" mesajı gelmesin diye tetikte yaşamak.
biri yeraltının ve hikayeciliğin kutsal kitabı, diğeri türkçe rapin ana akım devrimi. kulvarları farklı olsa da son 15 yılın en büyük albümü tartışmasında mutlaka yan yana geliyorlar. ankete oyunuzu bırakın görelim mahalle hangi tarafta.
türkçe rapte kimsenin kopyası olmadan bu kadar özgün kalabilmiş çok az isimden biriydi. unutulmayacak.
ceza - neyim var ki beatini atlayan çok oluyor ama o sade davul ve piyano döngüsü olmasa o ikonik nakarat bu kadar oturmazdı.
küçük bir kulüpte 200 kişiyle ter içinde hep bir ağızdan verse söylemenin tadını hiçbir 20 bin kişilik festival sahnesi vermiyor.
döviz kuru yüzünden ikinci el mpc 1000 fiyatlarına bakıp fl studioda piano roll ile bakışmaya devam ettiğimiz gerçeklik.